Okulista to powszechna nazwa, którą nazywamy lekarza specjalizującego się w chorobach oczu. W języku medycznym nazywany jest oftalmologiem lub optometrystą, w zależności od ukończonej szkoły. Okulista przeszkolony w rozpoznawaniu i leczeniu chorób i defektów oczu w ich medycznym znaczeniu to oftalmolog. Natomiast okulista, którego rolą jest korekta
problemów z widzeniem poprzez dobór odpowiednich soczewek korekcyjnych to optometrysta. W przeciwieństwie do oftalmologa, optometrysta nie może wykonywać operacji oczu lub leczyć uszkodzeń oka.
Chociaż  dziedziny w których mogą specjalizować się okuliści to optometria i oftalmologia, oftalmolog ponadto może zostać specjalistą w takich dziedzinach jak: oftalmologia pediatryczna, onkologia oczu, choroby rogówek i wiele innych.
Optometrystą zostaje osoba która uzyskała tytuł magistra na kierunku fizyka w obrębie optometrii lub ukończyła studia podyplomowe z optometrii, natomiast oftalmolog to lekarz okulista posiadający dyplom ukończenia szkoły medycznej.

Jęczmień to bardzo powszechna infekcja oczu dzieci, objawia się jako czerwony, nabrzmiały i wrażliwy na dotyk guzek na powiece, wyglądem przypominający pryszcza.
Leczenie to przede wszystkim ciepłe kompresy. Przykłada się je do powierzchni zmiany, od czterech do pięciu razy dziennie przez przynajmniej 10 – 15 minut, lub w przypadku najmłodszych dzieci – tak długo ile będą w stanie wytrzymać. Pozwól dziecku samemu potrzymać kompres, da ci to także pewność że kompres nie jest za gorący.
Pomocne jest również delikatne masowanie zmiany, szczególnie po zastosowaniu ciepłego kompresu, lecz nie jest to często dobrze tolerowane przez najmłodsze dzieci.
W wyniku takiej kuracji jęczmień powinien uschnąć w ciągu paru tygodni. Niedawno jęczmienie zaczęły być wysuszane przez okulistów.
Przyczyną powracającego jęczmienia może być bakteryjne zapalenie spojówki. W wyniku takich powracających zmian, powieka dziecka jest bardzo złuszczona, można temu zaradzić myjąc i szorując to miejsce przy użyciu na przykład specjalnego nie szczypiącego w oczy szamponu.

Jaskra uszkadza nerw wzrokowy, który odpowiedzialny jest za obszar oka łączący obrazy które widzimy z mózgiem.
Jeżeli pogorszyła ci się widoczność, widzisz jakby przez mgłę i doświadczasz ostrego bólu oka, lub jeśli widzisz tęczowe otoczki wokół źródeł światła udaj się bez wahania do okulisty, ponieważ jaskra jest przodującą przyczyną utraty wzroku, a wczesne jej leczenie może zapobiec ślepocie.
Na jaskrę może wskazywać także ból głowy, mdłości, widoczne czarne punkciki.
Najważniejszymi czynnikami ryzyka są: wiek (ponad 60 r.ż), podniesione ciśnienie w oku, historia jaskry w rodzinie, dalekowzroczność lun krótkowzroczność, przeszłe urazy oka, używanie sterydów, inne problemy zdrowotne takie jak cukrzyca lub migrenowe bóle głowy.
Zalecana częstotliwość wizyt u okulisty i badań w kierunku jaskry wzrasta wraz z wiekiem.
Powyżej 40 r.ż do 64 r.ż zaleca się badanie co 2 – 4 lata, powyżej 65 r.ż co 1 – 2 lata.
Okulista bierze pod uwagę wszystkie czynniki ryzyka, przed decyzja czy potrzebujesz leczenia. Upewnij się że odbywasz regularne badania w celu wykrycia wczesnych oznak uszkodzenia nerwu wzrokowego

Przy wyborze dobrze pasujących okularów nie kierujemy się tak jak w przypadku ubrań tylko
ich stylem ponieważ wchodzą tu jeszcze w grę takie rzeczy jak kształt twarzy, fryzura, kolor włosów i osobowość. Przede wszystkim chodzi o równowagę we wszystkim, od kształtu twarzy po fryzurę. Na przykład osoby z długimi włosami lub wtedy kiedy włosy są istotną, wyróżniającą się cechą twarzy, powinny pozostać przy niezbyt skomplikowanych okularach które nie będą się wyróżniać i nie pomniejszą wrażenia fryzury. Śmielsze okulary pasują osobą noszącym krótkie fryzury lub związującym włosy do tyłu.
Osoby o ciemnej karnacji i włosach mogą pozwolić sobie na śmiałe kolory, chociaż czasem blondynka może zaskakująco dobrze wyglądać w czarnych lub czerwonych oprawkach. Wybierając okulary w tym samym kolorze co Twoje oczy także może okazać się strzałem w dziesiątkę.
Osobowość to inny ważny czynnik – zawsze możesz postępować według swoich upodobań, lecz czasem odważne okulary nie pasują nieśmiałemu i na odwrót. Zawsze jednak powinieneś dobrze bawić się przy ich wyborze.

Dzieci coraz rzadziej sprzeciwiają się noszeniu okularów, w przeciwieństwie do naszych czasów kiedy okulary stanowiły ogromny problem i były przedmiotem drwin.
Szaleństwo i moda na Harrego Pottera sprawiła że okulary zaczęły być modnym i porządanym dodatkiem.
Dla starszych dzieci, które naprawdę nie chcą nosić okularów, szkła kontaktowe pozostają jedyną i dobrą opcją. Zazwyczaj dzieci muszą czekać do wieku nastoletniego by móc nosić szkła kontaktowe, ponieważ nie są jeszcze na tyle odpowiedzialne aby samemu je zakładać, wyjmować, czyścić i dezynfekować bez pomocy rodziców. Ostatnie badania jednak wykazały, że dzieci w wieku 8 i 11 lat są dostatecznie niezależne w codziennym stosowaniu szkieł kontaktowych i noszą je z powodzeniem. Będziesz musiał zatem rozważyć jak bardzo odpowiedzialne jest twoje dziecko. Jeżeli nie jest zbytnio odpowiedzialnym dziewięciolatkiem i nie dba dostatecznie dobrze o swoje sprawy, szkła kontaktowe nie będą dobrym pomysłem w tym przypadku.

To zaburzenie wzroku, które na szczęście nie jest postępujące, charakteryzuje się zmniejszoną widocznością, wrażliwością na światło i nieobecnością kolorów. Dotyka ono w przybliżeniu jedno na 40 tys. niemowląt, częstość występowania na świecie jest różna. Spowodowana jest wrodzonymi nieprawidłowościami w siatkówce. Siatkówka posiada trzy typy komórek odpowiedzialnych za normalne, kolorowe widzenie. Są nimi czerwony, zielony i niebieski stożek. Zrównoważony podział tych komórek zapewnia normalne widzenie w barwach. W przypadku kiedy komórki te nie funkcjonują w ogóle lub funkcjonują częściowo, występuje daltonizm, jest on zaburzeniem dziedzicznym i ma podłoże genetyczne.
Niekiedy nazywany jest „dzienną ślepotą” ponieważ osoby te widzą lepiej w przygaszonym świetle lub wieczorem. Ogólna widoczność u takich osób jest zmniejszona, występuje wrażliwość na światło i oczopląs. Przepisanie specjalnych okularów korygujących widzenie mogą polepszyć stan, ale nie przywrócą normalnego poziomu widzenia.

W wyniku starzenia się nasze oczy tracą zdolność do skupiania i ostrości obrazu. To właśnie Dalekowzroczność starcza. Dotyka każdego po 40 r.ż. Jeżeli masz problem z odczytaniem klarownego druku, zrób sobie test oczu. Okulista powinien dobrać ci właściwe okulary do czytania, które zapobiegną zmęczonym oczom lub bólom głowy. Możesz zacząć zauważać pogorszenie wzroku już około 40 r.ż, kiedy w celu przeczytania czegoś oddalasz kartkę od twarzy aby lepiej dostrzec litery. Ta znajoma czynność to często pierwsza oznaka starczowzroczności, i jeśli nie leczona może powodować nadmierne zmęczenie oczu i bóle głowy. Nie jest to schorzenie ani choroba, ale raczej naturalny proces starzenia się oka. Leczona jest za pomocą szkieł korekcyjnych. Jest dostępnych wiele możliwości, w zależności od twojego widzenia. Jeśli nie nosisz jeszcze okularów z powodu dalekowzroczności, krótkowzroczności lub astygmatyzmu będziesz potrzebował jedynie okularów do czytania i innych czynności wymagających bliskiego kontaktu z obserwowanym przedmiotem.

To małe plamki poruszające się przed twoimi oczami. Jeżeli nagle zauważysz pojawienie się większej ilości takich plamek, udaj się niezwłocznie do okulisty.
Mogą oznaczać problem z siatkówką oka – warstwą tkanki nerwowej znajdującej się w tyle oka. Rozerwana siatkówka to poważny problem.
Punkciki mogą przybierać rózne kształty, takie jak plamki, obłoki, kropki, kółka, linie lub pajęczynki. Zobaczysz je patrząc na gładką powierzchnię, na przykład biała ściana lub niebieskie niebo. Mogą one być przyczyną rozerwania w siatkówce, co jest poważnym problemem. Jeżeli rozerwanie nie jest leczone, siatkówka może się odłączyć od oka. Jedyną skuteczną metodą leczenia jest operacja.
Czynniki ryzyka i przyczyny. Najbardziej narażone są osoby w średnim wieku. Kiedy się starzejemy, ciałko szkliste może stawać się grubsze, formować się w zlepki lub nitki w środku oka. Najczęściej zdarza się to ludziom którzy: są krótkowzroczni, mają za sobą operacje zaćmy, miały laserową operację oka lub posiadają zapalenie oka.

Aby ochronić oczy podczas zwykłych prac domowych, czytaj uważnie instrukcje
oraz etykiety dołączone do środków chemicznych, pracuj w dobrze wentylowanym pomieszczeniu a podczas spryskiwania trzymaj dozownik daleko od siebie.
Niektóre środki chemiczne są niezwykle niebezpieczne i mogą trwale uszkodzić powierzchnię oka, doprowadzając nawet do ślepoty. Chroń swoje oczy nawet przy koszeniu trawy lub używaniu piły, zawsze jakiś kawałek kamienia lub drzazgi może niespodziewanie wystrzelić spod nożyc kosiarki.
Jeżeli masz pracę która grozi uszkodzeniom oka, zakładaj okulary ochronne które chronią przed latającymi fragmentami w powietrzu, spalinami, cząsteczkami kurzu, iskrami lub rozpryskiwanymi chemikaliami.
Twoje oczy także są narażone podczas sportu. Boks oraz wszystkie inne sporty wymagające bliskiego kontaktu i rywalizacji są wysokim ryzykiem dla poważnych a nawet krwawych urazów oczu. Nie istnieje dostateczna ochrona podczas takich sportów, chociaż używanie na przykład rękawic bokserskich może zmniejszyć liczbę urazów.

Albinizm dotyczy dużej grupy dziedzicznych zaburzeń. Ludzie z albinizmem mają mało albo w ogóle nie posiadają pigmentu w oczach, skórze i włosach. Ich geny nie produkują wystarczająco dużo melaniny – znaczącego pigmentu który nadaje kolor skórze oraz oczom. Jedna na 17 tys. osób posiada jedną z jego odmian, dotyka on każdej rasy a większość dzieci urodzonych z albinizmem posiada rodziców o normalnym kolorze skóry oraz oczu. Objawy pojawiają się we wczesnym dzieciństwie i obejmują pomniejszoną widoczność, wrażliwość na jasne światło, niezamierzone roztrzęsione ruchy oczu oraz zez. Widzenie może się różnić – od normalnego po prawie ślepotę. Widzenie z bliska jest często lepsze niż z daleka. Ogólnie rzecz biorąc, im mniej pigmentu tym gorsze widzenie. Albinizm jest nieuleczalny, można natomiast zapewnić właściwą opiekę. Okulary są w stanie poprawić widoczność i zredukować wrażliwość na światło. Zalecane jest także poradnictwo genetyczne dla dotkniętych albinizmem oraz ich rodzin. Taki opiekun może zapewnić szczegółowe wyjaśnienie dotyczące choroby i prawdopodobieństwa dziedziczności choroby u planowanych dzieci.